Kremowy barszczyk

Już po Świętach, więc z moim barszczem się trochę spóźniłam. Ale okres po-świąteczny jeszcze trwa i trwać trochę będzie, bo przed nami Sylwester i Nowy Rok, a wraz z nimi imprezy, a jak imprezy to też i jedzenie : ) A taki barszczyk może być dobrą propozycją na szampańską noc.

O tym jak długi może być okres przed i po świąteczny przekonałam się w swojej pracy. Łudziłam się, że ludzie w tym czasie będą siedzieć w domach sprzątając i gotując albo będą biegać po centrach handlowych w poszukiwaniu prezentów, a po Świętach dadzą swoim żołądkom odpocząć. Zdziwiłam się, gy okazało się, że frekwencja klientów była tak duża jak w okresie wakacyjnym. Z jednej strony radość, bo interes się kręci, a z drugiej zmęczenie, bo i w pracy się narobiłam plus musiałam dużo rzeczy szykować na Święta. Z niecierpliwością czekałam na moment kiedy usiadę z całą rodziną przy wigilijnym stole i tym razem ja będę rozpieszczać swoje kubki smakowe pysznościami zrobionymi przez moje ciotki i tatę.

Oczywiście wśród 12 potraw (jak na tradycję przystało) nie zabrakło barszczu z uszkami. Moja wersja jest troszkę inna. Przede wszystkim zrobiłam zupę krem z buraków doprawioną sosem chrzanowym. Na pewno jest bardziej syta, ale smakuje podobnie jak tradycyjny barszcz czerwony. Doskonale komponuje się z krokietami, które (robione przez mojego tatę) na Święta cieszą się największą popularnością. Ich obecnośc jest obowiązkowa! Tak samo nie wyobrażam sobie Wigilii bez pysznych pierogów z kapustą i grzybami (a to specjalność mojej najmłodszej cioci). Zwykle nie jadam tego rodzaju pierogów, bo za bardzo za nimi nie przepadam, ale w tym szczególnym dniu bardzo mi smakują. Karp również zajmuje czołowe miejsce w naszym menu. Jestem wielką smakoszką ryb, a karpia jemy tylko na Święta i Sylwestra, więc staram się nacieszyć tym smakiem. Inne standardowe potrawy też były, ale zawsze szczególne miejsca zajmują wyżej wymienione. Jak co roku musiałam porządnie najeść się ciastami i słodyczami. Mama zawsze nakupuje ich tyle, że przez dwa miesiące starcza. Słodycze, ciasta zawsze mnie cieszyły - to jedyne co zostało z uroków dzieciństwa, bo świątecznej magii w tym roku za bardzo nie czułam. Kiedyś największą atrakcją były dla mnie prezenty, teraz bardziej cieszę się z tego, że z całą rodziną możemy pobiesiadować - jeść i pić do woli ; )

Wesołych Świąt nie życzyłam, ale za to życzę Szczęśliwego Nowego Roku! Samych życiowych pyszności!


Kremowy barszczyk

Składniki

4 buraki
1 cebula
2 duże marchewki
2 ziemniaki
majeranek
2 łyżki masła
4 łyżeczki bulionu warzywnego
30g świeżego chrzanu lub 1-2 łyżki tartego
1 łyżeczka soku z cytryny
100g kremówki
sól i pieprz

Warzywa obrać. Buraki pokroić w grube plastry, a następnie w kostkę. Marchewki oraz ziemniaki umyć i również pociąć w kostkę. Cebulę drobno posiekać. W garnku lub w rondlu rozgrzać masło. Wrzucić pokrojone buraki, ziemniaki, marchewki i posiekaną cebulę.

Warzywa dusić przez 2-3 minuty, od czasu do czasu mieszając. Do podduszonych warzyw wlać ok. 1l wody, po czym połączyć z bulionem. Następnie gotować ok. 20 minut do czasu, aż warzywa staną się miękkie.

Kremówkę ubić. Świeży chrzan obrać i zetrzeć na tarce o małych oczkach. Natychmiast skropić go sokiem z cytryny, by zbyt szybko nie ściemniał. Doprawić do smaku solą oraz pieprzem.

Zupę miksować blenderem do czasu uzyskania gładkiego kremu. Barszczyk doprawić solą i pieprzem. Serwować z dodatkiem 1 łyżeczki kremu chrzanowego. Przed podaniem zupę posypać odrobiną majeranku.

Smacznego!

 

Spaghetti bolognese

Świątecznej propozycji jeszcze nie przygotowałam, ale niedługo na blogu zawita wygilijna potrawa.
Od sławnych blogowiczek w tej kwestii odbiegać nie będę : ) 

Ta zaś propozycja wyszła bardzo spontanicznie. Zbytnich zapasów w lodówce nie miałam, ale znalazły się te z których zrobiłam danie na które od dawna miałam ochotę. Włoskim klimatom nie umiem powiedzieć dość. Szczególną słabość mam do pomidorów i serów, a tego nie brakuje we włoskiej kuchni, dlatego o długiej przerwie nie ma mowy. 

Kiedyś, gdy nie byłam tak bardzo przywiązana do garnków i patelni nie obchodziło mnie, czy jem coś zdrowego, więc sos do spaghetti zazwyczaj robiłam z torebek. Wiadomo dlaczego - szybciej, a nawet w moim mniemaniu był smaczny. Teraz jak w szafce (zakupy zazwyczaj robią rodzice) zobaczę jakieś fixy i inne torebkowe paskudztwa to włącza się bunt. W kwestii kulinarnej cenię sobie pracę u podstaw, bo jest zdrowiej i smaczniej. 

Sos do tego makaronu nie jest typowo włoski. Oprócz standardowych składników pojawił się sos sojowy i cynamon. Połączenie słodko-słone sprawiło, że spaghetti stało się ciekawsze w smaku. Sos sojowy dzięki temu iż jest słony pozwolił ograniczyć ilość soli. Nie lubię zbyt dużo solić, wolę jak słoności potrawie dają sosy, inne przyprawy lub sery, a parmezanu nie żałowałam...

Oceńcie, czy ta oryginalnośc też wam zasmakuje : )

Spaghetti bolognese

Składniki na 3 porcje

około 250g makaronu (spaghetti lub tagliatelle)
400g pomidorów w puszce
2 łyżki masła

2 ząbki czosnku

szczypta ostrej papryki w proszku 

150 - 200g mielonego mięsa

1 łyżka sosu sojowego

2 łyżeczki koncentratu pomidorowego
sól i świeżo zmielony pieprz
1 łyżeczka oregano w proszku
mała szczypta cynamonu (opcjonalnie)
2 łyżki oliwy extra vergine
2 łyżki tartego parmezanu lub innego twardego sera (opcjonalnie)

Makaron ugotować al dente w osolonej wodzie. Po ugotowaniu odcedzić, najlepiej wyłowić go łyżką i włożyć bezpośrednio do gotowego sosu. Zachować około 4 - 5 łyżek wody z gotującego się makaronu.

Na patelni rozgrzać masło, dodać drobno starty czosnek i paprykę w proszku. Podsmażyć kilkanaście sekund, włożyć rozdrobnione mięso, sos sojowy, sól (mało) i pieprz, oregano i cynamon. Smażyć mieszając przez około 1 -2 minuty aż zmieni kolor z czerwonego na brązowy.

Dodać pomidory i koncentrat pomidorowy, oliwę i na większym ogniu gotować przez około 1 - 2 minuty. Włożyć ugotowany makaron oraz około 4 łyżek wody z gotującego się makaronu. Wymieszać i podgrzewać przez kilka sekund, odstawić z ognia. Posypać tartym serem. Po odczekaniu minuty sos dodatkowo zgęstnieje.

 

Ciasto marchewkowe

Od dawna przymierzałam się do zrobiena ciasta marchewkowego. Ostatnio trochę zaniedbałam działaność na blogu. Może to dlatego, że prawie codziennie gotuję w pracy. Sił nie starcza na gotowanie w domu. Jednak zaczęło mi brakować mojej kuchni, a w szczególności pieczenia. Tęskno mi było za słodkim zapachem ciasta unoszącego się w powietrzu. 

Przez przypadek (a może nie?) znalazłam ciekawe przepisy na ciasta i desery. Właścicielka bloga zorganizowała konkurs na najlepsze zdjęcie kulinarne. Warunek był jeden - wybrać przepis zamieszczony na Jej blogu i z niego przygotować coś słodkiego. Pierwsze co mi się rzuciło w oczy, to ciasto marchewkowe. Na zdjęciach wyglądało bardzo smakowicie. Od razu nabrałam chęć na pieczenie i przekonanie się, czy rzeczywiście jest tak smaczny jak wygląda. Przepis fajny, bo prosty i nie wymaga wielu nakładów finansowych. 

Przy pieczeniu jak zwykle byłam bardzo przejęta i poważna. Gdy tylko wyciągnęłam ciasto czułam, że to będzie kulinarny sukces ; ) Ciasto samo w sobie było pyszne, ale dzięki polewie nabrało jeszcze lepszego smaku. Bardzo lubię migdały, więc nie żałowałam ich w moim cieście. Jakaś własna inwencja twórcza musi być. Mała, ale zawsze to coś. 

Do tego ciasta z pewnością będę wielokrotnie wracać. Pokuszę się na stwierdzenie, że to jedno z moich ulubionych, mimo, że jadłam je dopiero drugi raz w życiu.

Do wygrania w konkursie jest książka o której ostatnimi czasy dość głośno w świecie kulinarnym - Moje wypieki i desery Pani Doroty Świątkowskiej. Nic dziwnego. Blog Pani Doroty cieszy się ogromną popularnością, a jej słodkości na niejednej osobie robią wrażenie. Na mnie oczywiście też, stąd mój udział w konkursie. Nawet jeśli nie wygram, to nie obejdę się smakiem, bo z mojego marchewkowego dzieła byłam bardzo dumna! Ale nie tylko z niego byłam zadowolona. Ze zdjęć również. To moje pierwsze, samodzielne fotografie. Mam nadzieję, że całość projektu przypadła do gustu nie tylko mi.

Ciasto marchewkowe

Składniki

3 marchewki
180ml oleju (najlepszy byłby kokosowy ale może być roślinny)
3/4 szklanki cukru brązowego
1/4 szklanki jogurtu greckiego
3 jajka
2 szklanki mąki
3 łyżeczki cynamonu
1 łyżeczka sody oczyszczonej
orzechy (opcjonalnie)

Marchewki umyć, obrać i zetrzeć na tarce o małych oczkach. Powinno być jej 2 szklanki (ubitej). W misce zmiksować olej i brązowy cukier, dodać jogurt i miksować około minuty. Dodawać pojedyńczo jajka, cały czas miksując.

W osobnej misce wymieszać suche składniki: mąkę, cynamon, sodę  i szczyptę soli.  Dodawać stopniowo do mokrych składników, mieszając szpatułką, aż do uzyskania jednolitej masy ale niezbyt długo. Dodać marchew i posiekane orzechy – wymieszać.

Wlać ciasto do tortownicy (może być inna forma) i wstawić do piekarnika nagrzanego do 175C,  piec ok. 35 minut (należy sprawdzać patyczkiem).

Jeśli chcecie zrobić polewę należy zmiksować 100g miękkego masła z 100g cukru pudru. Dodać 240g sera śmietankowego oraz 2 łyżki śmietany 30% (opcjonalnie) i wymieszać ręcznie. Masę wstawić do lodówki i po schłodzeniu rozsmarować na przestudzonym cieście.

Życzę smacznego! : ) 

Zapiekanka ziemniaczana

Po wielu trudach w końcu nowy przepis! Po raz któryś przekonałam się, że rzeczy martwe są złośliwe. A tą złośliwość najczęściej przejawiają wtedy, gdy się popsują w nieodpowiednim momencie. Otóż zarówno mój komputer jak i mojego cichego współpracownika się popsuł... Stąd ta miesięczna przerwa. Na szczęście w takich chwilach znalazła się osoba, która pomogła w powstaniu tego wpisu. Ze sprawnym kompem, ale przede wszystkim ze sprawnym okiem ;) Dziękuję jeszcze raz! Przede wszystkim za cierpliwość, bo wiem, że moje wymagania są czasem zbyt wygurowane. Zazwyczaj mój dziękczynny gest ląduje na talerzu, niestety w tej sytuacji znalazł miejsce tylko tutaj. Na razie to musi wystarczyć. Kiedyś to nadrobimy : )

Podczas tej przerwy dużo myślałam o "polityce" mojego bloga i chcę ją zmienić. Blogów kulinarnych tyle się nazbierało, że trzeba choć trochę się wyróżniać. Już pewne kroki w tym celu zostały postawione. Gdy tylko do domu zawita nowy komputer ostro bierzemy się do roboty! Pan Makłowicz swoją skromną, acz pasjonującą osobą zachęcił mnie do tych zmian. Zwiastun wkrótce.

Przepis ten znów zaczerpnęłam z książki Z miłości do jedzenia. Najlepsze przepisy polskich blogerów (polecam,bo jest w niej wiele ciekawych dań do wypróbowania). Potrzebnych składników do tej zapiekanki jest mało, co mnie - wielbicielkę minimalizmu zachęciło do zrobienia jej. Chciałam, żeby w swej formie mniej przypominała zapiekankę a bardziej tort , ale niestety jak się okazało nie posiadam w kuchni małej tortownicy. Kolejna niezbędna rzecz, który dopisuję na listę. Zachęcam do zrobienia jej właśnie w tortownicy. Na pewno będzie wyglądać ciekawiej i inaczej.

Zapiekanka ta jest typowo włoska. Znajduję się w niej serek ricotta, parmezan i szynka parmeńska. Mam słabość do ich kuchni, dlatego na moim blogu jest dużo przepisów z włoskim akcentem. Dla wielbicieli kuchni południowej będzie w sam raz ; )

Zapiekanka ziemniaczana

Składniki:

3 duże ziemniaki
4 łyżki masła
olej do smażenia
1/2 cebuli
8 plastrów szynki parmeńskiej
250g serka ricotta
3 łyżki startego parmezanu
2 małe jajka
100ml śmietanki kremówki
sól i pieprz do smaku


Ziemniaki obrać i pokroić w plasterki grubości 3-4 mm. Włożyć partiami do gotującej, osolonej wody. Odcedzić po 5 minutach - ziemniaki mają być ugotowane "al dente". Polać je roztopionym masłem.

Na patelni rozgrzać olej, wrzucić drobno posiekaną cebulę i smażyć na złoty kolor. Szynkę pokroić w cienkie paseczki i dodać do cebuli. Zmniejszyć ogień i smażyć jeszcze 5 minut.

W misce wymieszać ser ricotta, 2 łyżki parmezanu, 2 jajka oraz śmietankę kremówkę. Doprawić solą oraz pieprzem.

Połowę cebuli i szynkę przełożyć do masy serowej, a drugą połowę odłożyć na bok. Masę serową podzielić na 3 części.

Dno małej tortownicy wyłożyć plastrami ziemniaków i polać 1/3 masy, następnie ułożyć drugą warstwę ziemniaków tak, żeby nachodziły na siebie i ponownie polać 1/3 masy. Ułożyć ostatnią warstwę ziemniaków, polać pozostałą masą i rozłożyć pozostałą szynkę z cebulą. Na wierzch posypać ostatnią łyżką parmezanu.

Zapiekać 30 minut w piekarniku nagrzanym do temperatury 180 stopni. Wyjąć z tortownicy dopiero po przestygnięciu.

 

Pasty jajeczne - fistaszki i pieczona pietruszka

Powiada się, że śniadanie to najważniejszy posiłek wciągu dnia. Z tą ogólną prawdą zgadza się moja mama, która nie raz mawiała, że jeśli zjem porządny posiłek z rana i nie będę jadła go w pośpiechu to energii starczy mi nawet na pół dnia. Często lekceważyłam tą radę. Za czasów szkolnych, gdy miałam na wczesną godzinę wolałam dłużej wylegiwać się w łóżku niż szykować sobie śniadanie. Bywało, że nawet kanapek sobie nie robiłam do szkoły, bo czasu mi brakowało. Z lekkim rozbawieniem wspominam sobie tamte czasy patrząc na dzisiejsze moje nastawienie do porannego jedzenia. Na dodatek dziwiąc się samej sobie, że kiedyś nie garnęłam się tak bardzo do kuchni.

Bywają wieczory, że rezygnuję z kolacji albo robię ją dość skromną, ale nie wyobrażam sobie nie zjeść śniadania. Każdy dzień powinno się zacząć od dobrego jedzenia : ) Idąc w końcu za radą mamy staram się, żeby moje śniadania były porządne. Zmiany w pracy zaczynam późnym popołudniem a nawet wieczorami, więc na szczęście mam dużo czasu by przyszykować coś smakowitego bez patrzenia na zegarek. 

W moim osobistym porannym menu dość często goszczą pasy. Zazwyczaj jajeczne lub rybne. Ten przepis zaczerpnęłam z nowej książki kulinarnej Z miłości do jedzenia. Najlepsze przepisy polskich blogerów. Dwie pasty jajeczne o dość nietypowym smaku - jedna z korzeniem pietruszki, a druga z orzeczami ziemnymi. Myślę, że nawet mniejsi entuzjaści owych past będą zadowoleni, bowiem pietruszka i orzechy mają na tyle wyrazisty smak iż są bardziej wyczuwalne od jajek. 

Polecam nie tylko ze względu na oryginalne połączenie smakowe, ale również ze względu na ich pożywność. Po nich ma się energię (może nia na pół dnia) na długi czas : )

Pasty jajeczne - fistaszki i pieczona pietruszka

Składniki:

Pasta "Żółty fistaszek"

5 żółtek jajek ugotowanych na twardo
1 garść orzeczów ziemnych niesolonych
1 łyżeczka oleju rzepakowego tłoczonego na zimno
1 szczypta soli
1 szczypta tymianku
1 szczypta pieprzu
1 szczypta papryki słodkiej

Pasta "Słodka pani"

2 pietruszki korzeniowe
1 łyżka oleju rzepakowego tłoczonego na zimno
1 szczypta tymianku
5 białek jajek ugotowanych na twardo
1 szczypta pieprzu
1 szczypta soli
2 łyżki masła


Poprzedniego dnia wieczorem: upiec pietruszkę z odrobiną tymianku na 1 łyżce oleju - na papierze lub w naczyniu żaroodpornym.

Rano: ugotować jajka na twardo, zalać zimną wodą, ostudzić. Następnie obrać, pokroić na pół i oddzielić żółtka od białek.

Pasta "Żółty fistaszek": orzeczki ziemne zmiksować, dodać oleju rzepakowego i szczyptę soli (jeśli używamy orzeszków solonych, nie należy wtedy dodawać soli). Zmiksować na papkę przypominającą krem. Dodać żółtka, tymianek, pieprz, słodką paprykę i ponownie zmiksować.

Pasta "Słodka Pani": zmiksować pietruszkę. Dodać białka, pozostały tymianek, pieprz, sól, 2 łyżki masła, łyżkę oleju rzepakowego i zmiksować na krem. Mogą w nim zostać drobinki pietruszki.

Kotlety z makrelą

Cenię chwile w którym mogę cieszyć się dobrym jedzeniem. Celebruje je rozkoszując się każdym zapachem, smakiem i widokiem. W szczególności czuję wielką radość, gdy na talerzu wita mnie danie z dodatkiem ryby albo po prostu sama ryba z przyprawami lub sosem koperkowym.

Będąc ostatnio w Toruniu miałam okazję spróbować naleśnika z łososiem, camembert i smażonym porem w sosie beszamelowym. To była smakowa uczta! Miejsce zwie się Manekin i mieści się koło Poczty na Rynku Staromiejskim. Polecam, bo aranżacja wnętrza jest bardzo pomysłowa (kotary zasłaniające i odgradzające stoliki wyglądają trochę jak owalne żagle), ceny przystępne, można się porządnie najeść, a wybór naleśników olbrzymi.

Akurat nie to było moją inspiracją do przyrządzenia kotlecików z makreli. Od jakiegoś czasu nałogowo oglądam program Pana Makłowicza. Najbardziej urzekły mnie Jego wyprawy do krajów skandynawskich. Ich sposób przyrządzania ryb mile mnie zaskoczył, a nawet poczułam lekką zazdrość porównując naszą polską, kulinarną rzeczywistość w tej kwestii. Mamy ten sam Bałtyk, a nie umiemy wykorzystać jego potencjału tak samo jak północni mieszkańcy Europy.

Śledź jest jedyną rybą za którą nie przepadam, ale w Szwecji polubiłabym ją na pewno, bowiem tam podaje się go w panierce z arktycznymi jagodami i puree. Ciekawej brzmi, czyż nie? W sklepach można kupić nawet śledzie w sosie curry. Łosoś również jest oryginalnie przyrządzany. Będąc w Szwecji możemy spróbować łososia marynowanego w sosie sojowym, a nawet w soku buraczanym. Bardzo mnie to dziwi, że u nas się takich rzeczy nie robi, mimo tego iż mamy takie same ryby i takie same składniki. Smutne... 

Islandia za to proponuje szaszłyki z wieloryba albo zupy z homara. Na sam widok ciekła mi ślinka i miałam nieodpartą ochotę pojechać tam i spróbować tych specjałów. Skandynawskie kraje przestały być dla mnie tylko symbolem szarości.

Koteliciki z makreli przy tych wariacjach rybnych, które proponował Makłowicz wypadają słabo,ale zapewniam, że są smaczne, no i jakby nie patrząc, to też inny rodzaj podawania ryby ; )

Makrela w Polsce też jest trochę nudną rybą, bo jedyną wersję jaką znamy, to wersję wędzoną, a w skandynawii możemy uraczyć bez problemu smażoną makrelę z nieodłącznym dla nich dodatkiem czyli z puree. 

Mając makrele w domu rzadko jem ją w całości. Zawsze zostawiam jakąś część, by zrobić pastę za którą przepadam. Tym razem wykorzystałam ją na kotlety. Mam to szczęście, że u mnie w domu wszyscy są rybnolubni i nie gardzi się białym mięsem w imię czerwonego. Jak ryba to i koperek. To połączenie w moim mniemaniu jest nieodłączne, więc i tym razem urozmaiciłam danie robiąc sos koperkowy. 

Niestety, do krajów nordyckich trochę daleko, ale za pomocą magii smaku mogłam na chwilę się tam przenieść.

Życzę smacznego i pozdrawiam fanów Skandynawii! : )

Kotlety z makreli

Składniki na 4 porcje

500 g ziemniaków

1 wędzona makrela (ok. 300g)

2 jajka

1/2 cebuli

2 łyżki posiekanej natki pietruszki

2-3 łyżki bułki tartej

sól, pieprz

tymianek

Cebulę obrać, drobno posiekać, a następnie podsmażyć na oleju na złoty kolor. Ziemniaki obrać, umyć, pokroić w małą kostkę i gotować do miękkości w osolonej wodzie.

Mięso z makreli oddzielić od skóry, starannie wybrać wszystkie ości, po czym rozdrobnić widelcem.

Ugotowanie ziemniaki utłuc lub przepuścić przez praskę i włożyć do większej miski. Następnie dodać do nich rozdrobnioną makrelę, ostudzoną, podsmażoną cebulę. Do składników wbić jajka i dołożyć posiekaną natkę pietruszki. Całość wymieszać. Masę doprawić do smaku pieprzem oraz tymiankiem.

Z przygotowanej masy uformować kotlety, obtoczyć je w bułce tartej, po czym usmażyć na rozgrzanym oleju z obu stron na rumiano. Danie podawać z sosem koperkowym lub czosnkowym.

Zupa - krem z cukinii

Za oknem szarówa, robi się coraz zimniej. Słonecznie dni są na wagę złota. W wolnych chwilach staram się nimi w pełni nacieszyć. Ale z tych zimnych dni też korzystam - grzejąc się pysznymi zupami. Najbardziej smakują mi gęste z grzankami albo migdałami. 

Tym razem padło na cukinie. Zawsze mam ją pod ręką, więc często przyrządzam z niej różne dania. Łącząc z marchewką i cebulą, które z pewnością są częstymi bywalcami w niejednym domu, można ugotować zdrową i treściwą zupę. Mimo iż nie przepadam za ostrymi przyprawami, to do smaku dodałam ostrą paprykę. Nadała przyjemnej pikanterii tej potrawie.

Jeszcze nie raz podkreślę to, że dania, które przygotowuje się szybko, prosto i na dodatek cieszą kubki smakowe cenię najbardziej : )

Zupa - krem z cukinii

Składniki na 4 porcje

1 cukinia

2-3 cebule

3-4 marchewki

po 2 łyżki masła i oliwy z oliwek

1 l bulionu warzywnego albo drobiowego

sól, pieprz

pół łyżeczki papryki ostrej

1 łyżeczka ziół prowansalskich

Cukinię umyć,obrać,a następnie pokroić w kostkę. Marchewki i cebulę obrać. Marchweki pokroić w plasterki, a cebulę pociąć w większą kostkę. 

W większym garnku rozgrzać masło i oliwę z oliwek. Następnie wrzucić marchewki, wymieszać i dusić ok. 2 minuty, po czym dodać kawałki cukinii i cebuli. Dusić do czasu, aż warzywa zmiękną. Zawartość garnka doprawić ostrą papryką.

Podduszone warzywa zalać bulionem. Następnie do zawartości garnka wsypać 1 łyżeczkę ziół prowansalskich, po czym całość dobrze połączyć i gotować jeszcze ok. 20 minut, od czasu do czasu mieszając. 

Zupę zdjąć z ognia i zmiksować blenderem, uzyskując krem o gładkiej konsystencji. Jesli zupa jest zbyt gęsta, można rozrzedzić ją odrobiną wody. Jeśli zachodzi taka potrzeba, to zawartość garnka doprawić solą i pieprzem. Po doprawieniu danie jeszcze raz doprowadzić do wrzenia. Potrawę podawać z grzankami i kleksem śmietany.